Forum | Chat | in mail | Ημερολόγιο | Ε-cards | SiteMaker  
  in.gr > Ειδήσεις > Αφιέρωμα > 11 Σεπτεμβρίου - Ένας χρόνος μετά Το δικό μου in.gr  
 
   

Εισαγωγή

 
 
    Μια συνηθισμένη ημέρα  
    Ένας σύντομος πόλεμος  
    Δώδεκα μήνες  
    Πόλεμος εντυπώσεων  
 
    Μηδένα προ του τέλους...  
 
  Τα γεγονότα ενός χρόνου  
 
    Ποιός είναι ο Μπιν Λάντεν;  
   
    Μικρή ιστορία του Αφγανιστάν  
    Ισλάμ: Μύθοι και θρύλοι  
    Αραβες εξτρεμιστές  
    Ένταση για το Κασμίρ  
    Και ...ο άνθρακας  
 
    Εικόνες που δεν ξεχνιούνται  
    Τα πρωτοσέλιδα την επόμενη μέρα...  
 
    Πώς επηρεάστηκε ο κόσμος μας από την 11η Σεπτεμβρίου; Μοιραστείτε τις απόψεις σας.  
 
 

 


Ταλιμπάν: Οι μαθητές με τα καλάσνικοφ


Το κίνημα των Ταλιμπάν, των «μαθητών» (του Κορανίου), δημιουργήθηκε το Σεπτέμβριο του 1994 στην πόλη Κανταχάρ του νότιου Αφγανιστάν από ομάδα φανατικών ισλαμιστών που προήλθαν κυρίως από τις τάξεις των αποφοίτων των ιεροδιδασκαλείων (μεντρεσέ) του Πακιστάν, τα οποία ελέγχονται από την Τζαμιάτ-ι Ουλεμά (Ένωση των Ουλεμάδων). Κατάγονται κατά κύριο λόγο από την εθνότητα των Παστούνων που ζουν στα νότια της χώρας και θρησκευτικός τους ηγέτης είναι ο μουλάς Μοχάμαντ Ομάρ.

Οι Ταλιμπάν ερμηνεύουν με τον πλέον αυστηρό τρόπο τη σαρία, τον ισλαμικό ιερό νόμο, και στηρίζουν την «ισλαμική επανάσταση» του Αφγανιστάν, πιστεύοντας ότι είναι το μέσο που θα εξασφαλίσει την ενότητα της χώρας με βάση τις επιταγές του Κορανίου και χωρίς την επικράτηση των άλλων δυνάμεων, των, επίσης ισλαμιστών, ανταρτών μουτζαχεντίν. Στις τάξεις τους προσχώρησε μεγάλος αριθμός βετεράνων του πολέμου κατά των σοβιετικών δυνάμεων κατοχής (1979-1989).

Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1994 οι Ταλιμπάν κατέλαβαν το Ταζαλαλαμπάτ στο ανατολικό Αφγανιστάν και λίγες ημέρες αργότερα, στις 27 Σεπτεμβρίου, εισέβαλαν στην πρωτεύουσα Καμπούλ, ανατρέποντας τον πρόεδρο Μπουρχανετίν Ραμπανί και τον πρωθυπουργό Γκουλμπουντίν Χεκματιάρ. Παράλληλα, λιντσάρισαν τον κομμουνιστή πρώην πρόεδρο Νατζιμπουλάχ, ο οποίος ήταν υπό την προστασία του ΟΗΕ, και κρέμασαν το πτώμα του σε δημόσια θέα στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν «το πλέον γνήσιο ισλαμικό κράτος» επέβαλαν αυστηρούς περιορισμούς στην καθημερινή ζωή των Αφγανών. Αυξήθηκε η καταπίεση εις βάρος των γυναικών, οι οποίες έπρεπε να είχαν καλυμμένο ολόκληρο το σώμα τους, ενώ τους απαγορεύτηκε να βγαίνουν στο δρόμο μόνες, χωρίς συνοδεία συγγενικού τους άνδρα. Επίσης, τους απαγορεύτηκε να σπουδάζουν και να εργάζονται σε οποιονδήποτε τομέα εκτός από αυτόν της υγείας, προκειμένου να εξετάζουν τις γυναίκες ασθενείς. Οι άνδρες, από την άλλη, ήταν υποχρεωμένοι να έχουν γένια και να ντύνονται σύμφωνα με τις ισλαμικές παραδόσεις. Παράλληλα, απαγορεύτηκαν η ακρόαση μουσικής, η κατοχή τηλεόρασης και βίντεο, η επαφή με καθετί μη εγκεκριμένο από τους θρησκευτικούς ηγέτες, ενώ απαξιώθηκε κάθε μη ισλαμική πολιτιστική κληρονομιά της χώρας.

Τον Οκτώβριο του 1997 άλλαξε η επίσημη ονομασία της χώρας και έγινε Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν, με το μουλά Ομάρ, που μέχρι τότε έφερε μόνο τον τίτλο αμίρ-ι αλ μουμινίν (ηγέτης των πιστών), να αναλαμβάνει προεδρικά καθήκοντα. Αν και η κυβέρνηση των Ταλιμπάν είχε εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα Καμπούλ, το πραγματικό κέντρο εξουσίας βρισκόταν στα χέρια του ανώτατου συμβουλίου των ουλεμάδων (θεολόγων) στην Κανταχάρ, που έπρεπε να γνωμοδοτεί θετικά, να εκδίδει δηλαδή φετβά (θρησκευτικό διάταγμα), για να τεθεί σε ισχύ οποιαδήποτε σημαντική απόφαση αφορούσε στις εσωτερικές εξελίξεις και στις διεθνείς σχέσεις του Αφγανιστάν.

Η επικράτηση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, παρά τα προβλήματα που δημιούργησε, έφερε σχετική ηρεμία για τα δεδομένα της περιοχής. Οι δρόμοι έπαψαν να ελέγχονται από συμμορίες, με αποτέλεσμα οι αγρότες, οι περισσότεροι από τους οποίους ασχολούνται με την καλλιέργεια παπαρούνας, από την οποία παράγεται το όπιο, να μπορούν να διακινούν πιο εύκολα τα προϊόντα τους. Παράλληλα, η αυστηρή εφαρμογή του νόμου από τους Ταλιμπάν επέτρεψε τη δημιουργία κατάλληλων συνθηκών ασφαλείας για να δοθεί ώθηση στο εμπόριο, έστω και σε υποτυπώδη μορφή.

Οι Ταλιμπάν ήλεγχαν περίπου το 90% του εδάφους του Αφγανιστάν, ενώ οι αντιπολιτευόμενοι αντάρτες, που κατάγονταν κυρίως από τις εθνότητες των Τατζίκων και των Ουζμπέκων, είχαν υπό τον έλεγχό τους μια περιοχή στα βόρεια σύνορα. Οι σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ της αντιπολίτευσης και των Ταλιμπάν επαναλήφθηκαν από το Σεπτέμβριο του 2001, μετά το θάνατο σε επίθεση-αυτοκτονία του θρυλικού Τατζίκου ηγέτη Αχμάντ Σαχ Μασούντ.

Το καθεστώς των Ταλιμπάν αναγνώριζαν μόνο το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία, ενώ τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ζήτησαν από τον πρεσβευτή του αφγανικού καθεστώτος να εγκαταλείψει τη χώρα, ανακαλώντας την προηγούμενη απόφασή τους για αναγνώριση.

Μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα στις ΗΠΑ άρχισε η ανελέητη καταδίωξή τους από τα συμμαχικά στρατεύματα στο Αφγανιστάν. Στις στρατιωτικές επιχειρήσεις σκοτώνονται χιλιάδες Ταλιμπάν και μέλη της Αλ Κάιντα. Εκατοντάδες άλλοι συλλαμβάνονται για να τεθούν υπό κράτηση στην αμερικανική ναυτική βάση Γκουαντάναμο στην Κούβα, αλλά και στο Αφγανιστάν, με τη διεθνή κοινότητα να κατηγορεί τις ΗΠΑ για τις απάνθρωπες συνθήκες μεταφοράς και κράτησης των συλληφθέντων.

Οι εναπομείνατες Ταλιμπάν οργανώνουν αντάρτικα σώματα στα βουνά του Αφγανιστάν, προχωρώντας συχνά σε επιθέσεις κατά συμμαχικών στρατοπέδων, στα ανατολικά κυρίως της χώρας. Τα κρησφύγετά τους έχουν σαρωθεί από βόμβες, οι Ταλιμπάν συνεχίζουν όμως την αντίσταση, ακούγοντας τον υπό καταδίωξη θρησκευτικό ηγέτη τους, μουλά Μοχάμεντ Ομάρ, να προειδοποιεί τις ΗΠΑ ότι το μέλλον τους στο Αφγανιστάν είναι «φωτιά, κόλαση και βέβαιη ήττα».

«Είναι ο δολοφόνος χιλιάδων Αφγανών· μετά τη σύλληψή του θα παραδοθεί στη νέα κυβέρνηση της Καμπούλ για να δικαστεί από τους ισχύοντες νόμους». Αυτή είναι η τύχη που περιμένει το μουλά Ομάρ, αν και όταν συλληφθεί.

Τα ίχνη του όμως ένα χρόνο μετά τη σκοτεινή 11η Σεπτεμβρίου του 2001 εξακολουθούν να αγνοούνται και οι τελευταίες πληροφορίες τον θέλουν να κρύβεται στο νότιο Αφγανιστάν.


 

©1999-2002  Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε.